தெருநங்கை

நாம் பார்க்காத நிழல்களில் இயங்கும் உலகின் ஒரு பரிமாணம் என்னைத் தொட்டுச் சென்றது. சட்டத்தின் விளிம்புகளில் வரையரைக் கோடுகள் அவ்வளவு நேர்தியாய் இருப்பதாய் தெரியவில்லை.

பெங்களூர், கம்பெனி வண்டிகள் மாலை வேலை முடித்துத் திரும்பும் போது சில்லரை சேர்க்கப் பொது மக்களை ஏற்றுவது வாடிக்கை. மழைக் குளிரில் அவசரமாய் கிடைத்த வண்டியில் அமர்ந்தேன். 11 மணி நேரப்பயணம் தந்த இறுக்கம், இன்னும் சிறிது நேரத்தில் வீடு என்ற லேசான சந்தோஷம். யாரோ அவர் தொழிலாளர்க்குச் செய்து கொடுத்த சொகுசு நான் இன்று அனுபவிப்பதாய் எனக்குள் உருத்தல்.

முழுவதுமே ஆண்களாய், அமைதியாய் 10 பேர், இப்போது கிளம்பிவிடும் வண்டி என்று அவரவர் சிந்தனை உலகத்தில் எல்லோரும் சென்றாகிவிட்டது. என்னருகே ஒரு காலி இடம்.

மலர்ச்சியாய் ஏறினாள் அந்த திருநங்கை. நேராய் வந்தமர்ந்தாள் என்னருகே. மனிதராய் பாருங்கள் என்றும், சொல்ல முடியாத துன்பம் தாங்குகிறார்கள் என்றும் பரிதாப அலைகள் அதிகம் வீசும் காலத்தில், இயல்பாய் தானிருந்தேன். அவளுக்கு இடப்பக்கம் நானிருக்க, வலப்பக்கம் இருந்தவன் தோளில் சாய்ந்தாள். ஆர்வமாய் சில கேள்விகள் கேட்டாள். சற்று தயங்கி பின் பதில் சொன்னான்.

எழுந்து கொள்ளலாமா என்று யோசித்து சிறிது தயங்கினேன், நான் நினைத்ததாய் இல்லாமல் போனால் அது காயப்படுத்துமே என்று. என் முறை வந்தது. என் தோளும் சரி பார்க்கப்பட்டது. என் மலிவு விலைச் சட்டை நன்கிருப்பதாய் பாரட்டப்பட்டது. எதற்கும் பதிலலிக்காமலிருந்ததால் என் மொழி என்னவென்று விசாரித்தாள். தெலுங்கா, ஹிந்தியா, கன்னடாவா, தமிழா, ஆங்கிலமா, உருதுவா ... அவள் கடைசியாய் கேட்ட மொழி எது என்று புரியவில்லை. மெளனம் காத்தேன். இன்னும் வீடு வர நேரமிருப்பதால் எழுந்து தூரப்போய் நின்றேன்.

சிறிது நேரத்தில் அவள் இறங்கும் இடம் வந்தது, என்னை கடந்து செல்லும் போது வருகிறேன் என்றாள் புன்னகைத்தபடி. சங்கடம் விலகியதாய் ஆசுவாசமானேன். வருத்தமாய் இருந்தது.

ரோமியோ

அவனுக்கென்ன...
கலைத்துப் போட்டு பார்க்கிறான் வாழ்கையை.
பிடிக்காத போது, தொலை தூரம் செல்கிறான்
பழகாத முகம் பார்த்து நட்பு வளர்கிறான்.

இதில் சில நாள் அதில் சில நாள் என
செளகரியத்திற்கு வார்த்துப் போடுகிறான் அவன் நாட்களை

கவிதை பாட என்று ஒரு காலை
அமைதி அனுபவிக்க ஒரு குளக்கரை
அயர்ந்து தூங்க ஒரு மரக்கிளை
புல்லாங்குழல் வாசிக்க ஒரு இடம்.
தச்சு வேலை செய்ய ஒரு வீடு
ஓவியம் தீட்ட சில முகங்கள்
ஆருடம் சொல்ல சில கவலைக்காரர்கள்
விளையாட சில தோழர்கள்
வஞ்சமென்றும், கோபமென்றும் பார்க்காத விரதம் இல்லை
தட்டிக் கேட்டு சண்டை பயிலவும் சில முரட்டுக் கைகள்

வளர எந்த உந்தலுமில்லை, ஆயினும்
முதிர போகும் பயணமிது
பல வாசங்கள் முகர்ந்து பார்க்க
விளையாட்டுக்கு திரியும் இளங்கன்று போல்

எல்லாமே சொந்தம்.
உறவு வளர பயமில்லை முதல் காதல் போல்
இரவெல்லாம் கண்விழித்து
புன்னகை தரிக்கிறான்.
பிரிந்த போது கண்ணீர் சிந்தி பறக்கிறான்.

எங்கோ சென்று ஏதோ செய்ய
சுதந்திரம். மண்ணில் நட்டு வைக்கவில்லை
எதையும். காற்றில் அலையும் காகிதம்.

சுகம் மட்டும் தேடும் சுகவாசி.
மிடுக்காய் அலையும் சன்னியாசி.

டாடி

எங்கோ யாரோ கூப்பிட்டது கேட்டு
டாடி என்றாள் என்னை.
இதிலாவது தமிழிருக்கட்டுமென்று
பலருக்கு கூறியது நினைவுக்கு வந்தும்
இரண்டரை வயது மழலை மனதில்
பாசமாய் வந்த வார்த்தை
மாற்ற மனமில்லை ...
ஆனால்,
விடுவதாயில்லை மகளே.
அப்பா அப்பா தான்.